La vie d'Adèle

Cast: Léa Seydoux, Adèle Exarchopoulos, Salim Kechiouche

Regie: Abdellatif Kechiche         

Genre: drama/romantiek

Duur: 179 min.

Deze Franse film heeft dit jaar de Gouden Palm gewonnen op het Cannes filmfestival. Helemaal niet gek, want wat een prachtfilm! Ik heb toch wel de volle drie uur lang ademloos zitten kijken. Als ik heel eerlijk ben kan er best wel wat van die drie uur af, want sommige scènes vond ik net te langdradig. Het was niet storend; ik heb me namelijk geen moment verveeld. 

Het verhaal is gebaseerd op het autobiografische graphic novel van striptekenaar Julie Maroh en vertelt de liefdesgeschiedenis van Emma die studeert aan de kunstacademie, gespeeld door Léa Seydoux. Adèle, gespeeld door Adèle Exarchopoulos, zit nog op de middelbare school als ze Emma ontmoet. Adèle zit midden in de puberteit en is haar seksualiteit aan het ontdekken. Ze heeft sterk het gevoel dat er iets mist als ze met een jongen vrijt. Ze waagt het erop en bezoekt op een gegeven moment een bar voor lesbiennes. Daar ontmoet ze Emma, zij wordt haar eerste grote liefde.

Er is veel ophef over de zeer lange seksscènes en één van de hoofdrolspeelsters zou hebben geklaagd over de aanpak van de regisseur, want deze zou onbeschoft gedrag hebben vertoond. De regisseur daarentegen vindt de ophef misplaatst en zegt dat er nu eenmaal een prijs betaald moet worden, wil je een Gouden Palm winnen. Ik weet natuurlijk helemaal niet wat er gebeurd is op de set, maar ik vind het wat hebben wat hij zegt. Adèle heeft bijvoorbeeld aangegeven dat ze het juist fijn vond dat hij haar pushte het beste uit haarzelf te halen als actrice. 

Het verhaal draait helemaal niet alleen maar om seks tussen twee vrouwen. Helemaal niet. Het verhaal omvat verschillende thema’s die stuk voor stuk uit het leven gegrepen zijn. 
De film is zo gemaakt dat Adèle je meeneemt gedurende een periode van, pakweg, vijf jaar uit haar leven. Ze verlaat de middelbare school en wordt onderwijsassistente op de basisschool. Ze woont samen met Emma en Emma is een kunstenares die ontzettend gepassioneerd is over haar eigen werk. Dit gaat voor een tijdje goed totdat ze uit elkaar gaan. 

Het vinden van je eigen weg, het streven naar geluk, je dromen en passies uit laten komen, op zoek naar liefde, liefdesverdriet, peer pressure, de passie voor eten. Dit zijn allemaal dingen die voorbij komen in de film en er zijn dan ook genoeg momenten waarbij ik mezelf herkende in bepaalde dingen. Dit maakt de film zo mooi. Het omvat het leven en alles wat erbij hoort.

De emoties die beide actrices laten zien zijn fenomenaal. Alle facetten worden met overgave gespeeld. Je ziet de wanhoop, de pijn en het geluk. Als Adèle huilt dan huilt ze krokodillentranen, compleet met echte snottebellen. Zelf ben ik niet zo'n van van snottebellen. Ik vermijd ze liever. Ik zei ook op een gegeven moment tegen het doek: 'Geef haar gewoon een tissue!' Ik kon het gewoon niet meer aanzien. Zo goed was het dus.

Captain Phillips

Cast: Tom Hanks, Barkhad Abdi, Max Martini
Regie: Paul Greengrass
Genre: Actie/thriller
Duur: 134 min.

Het is een tijd geleden dat ik tijdens een film continu op het puntje van m'n stoel heb gezeten. Captain Phillips is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van kapitein Phillips die op zee in een stressvolle situatie belandt. Deze rol wordt gespeeld door Tom Hanks, die weer een geweldige prestatie neerzet. De kwaliteit van zijn acteerspel deze film doet me gelijk denken aan zijn rol in Cast Away. 

De stressvolle situatie ontstaat wanneer een groepje Somalische piraten het schip overvallen. In een interview met Tom Hanks las ik dat hij pas in het echt kennis had gemaakt met de Somalische acteurs op het moment dat ze de scène schoten waarin hij als Phillips voor het eerst oog in oog komt te staan met deze piraten.Tom Hanks had ze dus nog helemaal niet gezien en kon zich daarom ook niet voorbereiden. Ik begrijp dus nu waarom de acteerprestaties van beide partijen zo ongelofelijk sterk zijn.

Je voelt de spanning, de angst en de wanhoop die gepaard gaan bij een kaping. De regisseur Paul Greengrass is ook de regisseur van The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum. It all makes sense! De puzzelstukjes vallen op z'n plek. Deze man heeft de juiste vaardigheden om spanning in een film te creëren én vast te houden! Klasse. 
De acteur Barkhad Abdi die de aanvoerder van het groepje speelt is helemaal geen acteur van beroep. Dit geldt ook voor de andere drie Somalische mannen. Barkhad werkte als taxichaffeur in Minneapolis toen hij gecast werd voor deze film. Ik moet zeggen, petje af hoor, voor deze prestatie. Ik vind dat hij geweldig speelt.

Wat ik ook erg mooi vind is dat ook de achtergrond van de piraten besproken wordt gedurende de film. Je moet begrijpen, deze Somalische mannen zijn eigenlijk een groepje vissers die een extraatje verdienen door dit soort kapingen uit te voeren. Ze hebben vaak nog vele bazen boven zich die heel veel van ze verwachten. Hun eigen levens staan dus wel degelijk op het spel. Hier heeft kapitein Phillips tot op een zekere hoogte dan ook begrip voor. Laat ik het zo zeggen, ze begrijpen elkaar. Ik weet niet precies hoe de kapitein in het echt is en hoe hij toen heeft gehandeld, maar dat laten we gewoon terzijde. Kortom, een film die je zeker gezien moet hebben als je van thrillers houdt!

Thor: The dark world

Cast: Chris Hemsworth, Tom Hiddleston, Nathalie Portman, Anthony Hopkins
Regie: Alan Taylor
Genre: Actie/avontuur

Thor: The dark world is uiteraard het vervolg op Thor. Ik wil het eerst over de regie hebben. Thor is geregisseerd door twee personen. De eerste is Josh Wedon. Deze meneer heeft The Avengers geregisseerd. Daarnaast ligt de regie in handen van Kenneth Branagh, die meer bezig is op het gebied van theatermaken. Alan Taylor, de regisseur van de tweede Thor, heeft onder andere The Sopranos, Rome, Game of Thrones en Terminator geregisseerd. Als ik dit van te voren zou hebben opgemerkt dan had ik hoge verwachtingen gehad aangezien ik een enorme fan ben van de serie The Sopranos en Rome. Maar... nee, ik vond de tweede Thor tegenvallen. Waarom? Ik vond hem simpelweg niet zo indrukwekkend. 

Dit keer zijn het duistere elfen, die Asgard lastigvallen. Deze zijn best creepy gemaakt, dat moet ik toegeven, alleen de hoofd bad ass, Malakith, is verre van indrukwekkend. Hij is een slechterik, maar geen memorabele. Ik vindt hem niet echt iets toevoegen aan het verhaal. Het is net alsof ze even snel deze personage hebben bedacht zodat er tenminste een baas der slechteriken is. 
Het verhaal van Loki gaat verder. Loki wordt aan het eind van de eerste Thor gevangen genomen door zijn eigen vader, omwille van zijn slechte daden. Hij wilde de macht grijpen over Asgard door zijn vader met geweld van de troon afstoten. In het vervolg lijkt het alsof hij spijt heeft van zijn daden, maar niets is wat het lijkt. Zo eindigt het ook. Een echte cliffhanger, wat me wel weer nieuwsgierig doet maken naar het vervolg. 

De eerste Thor had veel meer aspecten die de film spannender en boeiender maakte om naar te kijken. Die film was dan ook veel serieuzer. Wat ik zo jammer vindt is dat de humor in de tweede film bijna het onderbroekenlol-gehalte heeft waardoor de kwaliteit van het verhaal zakt. Nathalie Portman als Jane is nog meer als een naïef, bijna wanhopig meisje neergezet, wat ik ook erg jammer vindt. Ik had het gevoel dat er minder gebeurde in de tweede Thor dan in de eerste. Het was gewoon van alles wat minder. Minder boeiende actie, minder diepgang, waardoor minder indrukwekkend. De grafische aspecten zijn wel weer op en top. Daar valt niets op aan te merken. 
Het komt er op neer dat de nieuwe Thor voor mij meer tijdverdrijf was dan dat ik gedurende de film echt meegenomen werd in het verhaal. 

+ de grafische aspecten
+ cliffhanger
- de humor
- weinig diepgang
- laat geen grote indruk achter

Insidious chapter 2

Cast: Patrick Wilson, Rose Byrne, Lin Shaye, Barbara Hershey, Steve Coulter
Regie: James Wan
Genre: horror

Horrorfilms zijn op te splitsen in verschillende subgenres. Insidious is duidelijk een spookverhaal. Een spookverhaal kenmerkt zich door personages die lastiggevallen worden door bovennatuurlijke entiteiten. Dit is dus een ander soort horrorfilm dan bijvoorbeeld The Exorcist of The Omen. Deze films vallen onder het subgenre reli-horror waarbij het verhaal gebaseerd is op religieuze geloofsovertuigingen. De regisseur is James Wan, deze heeft al een grote reeks horrorfilms op zijn naam staan. Denk aan, Saw, Dead Silence en The Conjuring.

Insidous chapter 2 is een vervolg op de eerste film, Insidious. Dezelfde familie, dezelfde entiteiten, of toch niet? De films zijn dan ook eigenlijk niet los van elkaar te zien. Er zijn momenten met een terugblik naar deel 1, maar als je die niet gezien hebt blijft veel je onduidelijk. Deel 1 eindigt met een scène die neigt naar een cliffhanger. Er wordt hier dan ook op voortgeborduurd in deel 2. 

Het verhaal wordt verder uitgewerkt en hier is een knap puzzelwerkje van gemaakt. Je bent gedurende de film actief aan het nadenken hoe alles nou op z'n plek zal vallen. Het wordt goed uitgelegd zonder dat het langdradig wordt. 
Er zitten zeker schrikmomenten in maar je bent niet constant bezig met: 'Goh, uit welk hoekje zal die creep nu weer tevoorschijn komen?!'. Nee, er zit echt een goed verhaal in en is daarom boeiend om te kijken. De enge momenten in de film zijn bescheiden en subtiel vormgegeven en dus niet overdreven aangedikt, waardoor de film klasse heeft en met een hoge kwaliteit kan worden aangeschreven. De muziek draagt ook zeker bij aan de beklemmende sfeer. Met deze elementen onderscheid Insidous chapter 2 zich van de meeste horrorfilms in het genre spookverhalen.

Beklemmend is het acteerwerk van Patrick Wilson, die wederom het hoofd van de familie Lambert speelt. In deel 1 vond ik hem al geweldig spelen, maar in chapter 2 is hij fenomenaal. Het lichaam van Josh Lambert sterft, om bepaalde redenen, steeds verder af. De dood is in zijn ogen te zien en dit is niet door de computer gedaan, nee Wilson speelt dat hij dood is van binnen en dit komt erg geloofwaardig over. Hoe knap is dat? Dit levert angstaanjagende en beklemmende momenten op. Deze acteur draagt dan ook een groot deel van de film. Insidous en Insidous chapter 2 vormen een eenheid en horen in het rijtje van de beste horrorfilms die ik ooit heb gezien. 

+ Patrick Wilson als Josh Lambert
+ Subtiliteit van de enge elementen
+ De opbouw en de rode draad, er is en mooi puzzelstuk van gemaakt
- Er zit ook wat humor in de film, deze kan storend werken