The Hobbit - The Desolation of Smaug

161 minuten avontuur dat het eerste deel zeker heeft overtroffen. De special effects zijn overdonderend. Prachtige cast. Betekenis 'desolation': verwoesting.

Cast: Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage, Orlando Bloom, Manu Benett, Luke Evans

Director: Peter Jackson

Genre: Actie/avontuur

Duur: 161 min.

Peter Jackson, persoonlijk mijn held op het gebied van film. Ik kan geen genoeg krijgen van zijn stijl. Hoe deze stijl het beste te omschrijven? Ambititeus, speels, met een tikje humor. De film reeks die voor altijd mijn hart heeft veroverd is de Lord Of The Rings (LOTR) trilogie. Daarom keek ik ontzettend uit naar The Hobbit film reeks. 

Ik ben zo blij als een kind, positief bevooroordeeld, de bioscoop ingegaan bij het eerste en het tweede deel van The Hobbit. En... daarbij ook weer met een enorme smile naar buiten gekomen. Het moet gezegd, The Desolation Of Smaug vind ik nog stukken interessanter en mooier vormgegeven dan het eerste deel, An Unexpected Journey. Alsof Peter Jackson er weer even in moest komen. Het is natuurlijk niet een hele makkelijke opgave om één boek in drie films weer te geven, dat moet gezegd worden. Ambitieus, of is het uitmelken? Ik ga voor ambitieus. Van mij mag hij helemaal los gaan.

Wat mij het meest heeft geraakt is de draak Smaug. Met zijn onwijs donkere en diepe stem heeft hij mij gedurende de film gefascineerd. Zijn stem maakte mij rustig, maar ook nerveus. Als ik een voorbeeld van een reusachtige draak moet geven dan zou ik nu zeggen, Smaug. Prachtig gemaakt. Ik durf me bijna niet voor te stellen hoeveel tijd en geld daar is ingestoken. Dit moet erg veel geweest zijn. De overweldigend grote grot waar Smaug in verkeerd, bedolven in kilometers goud is ook erg groots weergegeven. Top!

Wat ik zo leuk vind in beide delen van The Hobbit is dat ze af en toe personages laten zien die in de LOTR trilogie voorkomen. Dit creëert verbinding tussen de twee filmreeksen. De volgorde klopt natuurlijk niet. Eigenlijk had Peter Jackson eerst The Hobbit moeten verfilmen en daarna pas The LOTR trilogie. Maar dat maakt voor mij niks uit. Peter Jackson heeft er voor gezorgd dat The Hobbit film reeks tot nu toe naadloos aansluit op de LOTR trilogie, door de stijl die hij heeft gehanteerd. The Hobbit is gemaakt in de oude vertrouwde setting. Prachtige landschappen en duistere sferen. Precies zoals wij gewend zijn. 

De cast past in het plaatje. De dwergenkoning Thorin is ontzettend goed gecast en ook Luke Evans die Bard speelt past goed in het rijtje, in vergelijking met Viggo Mortensen die Aragorn speelt in de LOTR trilogie. Evangeline Lilly die Tauriel speelt, heeft een Elfs uiterlijk en heeft vanzelfsprekend een mooi plekje gekregen in de cast. Ze doet me een beetje denken aan Liv Taylor die Arwen speelt in The LOTR.

Nog een leuk detail voor de fans van Spartacus: Manu Benett speelt de witte ork in The Hobbit, Azog. Manu Benett speelt de spierbundel Crixus in Spartacus. Je herkent hem niet echt meer terug qua uiterlijk in The Hobbit, maar de stem en de lichaamsverhoudingen zijn overduidelijk van Manu Benett. 

Dan nu de hoofdrolspeler Martin Freeman die Bilbo speelt. Wat een sympathieke acteur! Zijn acteerstijl is minder neurotisch, als ik dat mag zeggen, dan die van de acteur die Frodo speelt in The LOTR. (Elijah Wood)

Martin Freeman kennen we van de series Sherlock en The Office, Saving Santa en Love Actually. Hij speelt met een bepaalde bescheidenheid en intelligentie die telkens positief uitpakt. Hij belichaamt een hobbit, zoals die zou moeten zijn, erg goed. Vol moed en vastberadenheid het grote avontuur aangaan. 

Ook in dit deel van The Hobbit staan symbolen centraal. Bilbo wordt de eenzame berg ingestuurd om de 'Arkenstone' te vinden. Een juweel. Oftewel 'The Heart of the mountain'. Een bijna onmogelijke taak, gezien de bergen met goud waar Smaug in zwemt. 

Thorin: "That stone of all the treasure I name unto myself, and I will be avenged on anyone who finds it and withholds it." 

Voorafgaand moeten ze eerst de ingang zien te vinden van de berg. Na een hele klimtocht omhoog staan ze, met een zilveren sleutel, voor de ingang die in eerste instantie onzichtbaar is. Het raadsel moet worden opgelost: "Stand by the grey stone when the trush knocks and the setting sun with the last light of Durin's Day will shine upon the key-hole." 

Dit tweede deel van The Hobbit heeft mijn hart gestolen. Peter Jackson mag hem houden...

Inside Llewyn Davis

Cast: Oscar Isaac, Carey Mulligan, John Goodman
Regie: Joel en Ethan Coen
Genre: drama
Duur: 105 min.

"The most moving film the Coen brothers ever made". "The finest film we will see this year." Deze citaten zijn afkomstig van Amerikaanse dagbladen e.d. Inside Llewyn Davis heeft de Grand Prix gewonnen op het festival van Cannes. 

Wat verwachtte ik zelf eigenlijk van deze film? Ik kan het je niet precies vertellen. De film ligt in het genre Arthouse en dat is ook wel te merken. Gedurende de film vroeg ik mij af: "waar gaat dit precies heen?" Ik heb hier eigenlijk geen antwoord op gekregen. Het moraal van deze film mis ik, maar is dit wel zo erg? 
Het is alsof de kat centraal staat in dit verhaal. Oscar Isaac speelt Llewyn Davis, een man met een gitaar, die zijn weg probeert te vinden in de muziekindustrie met zijn folk muziek. Gedurende deze weg heeft hij eigenlijk geen vaste slaapplek. Hoe het ook went of keert, hij komt altijd weer terecht bij zijn ex-vriendin, gespeeld door Carey Mulligan. Ze hebben duidelijk een haat-liefde verhouding. Zij raakt ongewenst zwanger van hem, maar hij lijkt het erger te vinden dat de kat van een goede kennis is ontsnapt.

Joel en Ethan Coen ken ik vooral van de film No country for old men. Daarnaast heeft dit duo The big lebowski en True grit geregisseerd. No country for old men is persoonlijk één van mijn lievelingsfilms. Een geweldige film. Een thriller met een klein beetje horror. Ik miste de sensatie in Inside Llewyn Davis. Ik had er meer van verwacht. Ik herkende wel en aantal aspecten die op het regisseerwerk duiden van de Coen broers. 
Ten eerste de manier van filmen: er wordt de tijd genomen om de personages goed in beeld te krijgen en te houden. Hierdoor werd ik geïntrigeerd door de emoties en gezichtsuitdrukkingen die in beeld komen. Sommige scenes lijken daardoor net een stilleven. Erg mooi.
Wat nog meer? Ja, de 'cold hearted' elementen; geen genade. Ze zitten erin maar zijn toch minder sterk dan ik had verwacht. Veel gescheld en af en toe geweld, maar het loopt nooit echt uit de hand. de scène die me het meest is bijgebleven is het moment dat Llewyn doodmoe achter het stuur zit en een vos aanrijdt. Bloed op de bumper, het beestje dat zwaargewond weg strompelt en Llewyn die het beestje zo achterlaat.

De film begint met de eindscène. Tot op heden snap ik nog steeds niet wat de boodschap is van deze scène. Ben ik dan te kortzichtig? Misschien was het wel de bedoeling van de Coen broers om ons met een vraagteken achter te laten. Dat zou heel goed kunnen. Als dat het geval is dan zijn ze er in geslaagd en hebben we naar een week uit het leven van Llewyn Davis gekeken. Niks mis mee. 

Hoe zit het met de muziek in deze film? T Bone Burnett is de muzikant die een Grammy Award won voor zijn soundtrack voor de film O brother, where art Thou? Opnieuw heeft hij in samenwerkingsverband met de Coen broers muziek gemaakt voor Inside Llewyn Davis. Ik moet zeggen, de muziek trok me wel in deze film. Catchy en melodieus. Er komt een cd uit van deze muziek. Ik heb er al even naar gekeken en geluisterd en ik vind hem zeker de moeite waard. Verschillende artiesten hebben meegewerkt aan dit album, zoals Justin Timberlake, Stark Sands, Adam Driver en Marcus Mumford. Ik heb onderaan deze review een link naar de website gezet waar je het album kunt beluisteren. 

Er valt niks aan te merken op het acteerwerk van de cast. Oscar Isaac speelt geweldig, net als Carey Mulligan. Met haar droopy ogen weet ze je aandacht te vangen. Als je naar deze film gaat om Justin Timberlake te bewonderen dan zeg ik; daarvoor moet je hier niet naar gaan kijken. Hij komt weinig in beeld en als hij in een scène langs komt, komt hij heel anders voor de dag dan je gewend bent. Dit vind ik wel erg leuk. We zien Justin als een muzikant gekleed in stoffige outfits. De glamour is ver te zoeken. Dus geen clichés en dat vind ik top. 
Ik denk dat ik deze film even moest laten bezinken. Het is niet een geval van: je houdt er van of je haat het, nee, ik denk dat de film voor iedereen wel memorabel kan zijn. Als je maar met een open instelling deze film gaat bekijken. 

Link naar de website van deze film