Maleficent

De soundtrack bij de aftiteling vond ik betoverend. De melodie is mij natuurlijk bekend maar wie zingt dit nummer? Niemand minder dan Angelina Jolie zelf heeft Lana Del Rey gekozen om een versie van de soundtrack (klik:) 'Once Upon A Dream' te zingen. 

Cast: Angelina Jolie, Elle Fanning, Sharlto Copley
Director: Robert Stromberg
Genre: Actie/avontuur
Duur: 97 min.

Maanden heb ik gewacht voordat deze versie van Doornroosje uitkwam. De originele Disney film Sleeping Beauty uit 1959 heb ik als kind versleten. Het moment dat de trailer van Maleficent in de bioscoop verscheen, was ik verkocht. Angelina Jolie, na een vier jaar durende break, speelt de sterren van de hemel als Maleficent, de boosaardige fee. 

Het verhaal gaat iets anders dan je waarschijnlijk gewend bent. De kwaadaardige spreuk die Aurora als cadeau op haar verjaardag krijgt van Maleficent is dezelfde spreuk als die in het originele Disney verhaal maar het verloop is anders. Deze spreuk kan alleen opgeheven worden door een kus van de ware liefde. Verwachting: een prins. Plottwist: Maleficent zelf zorgt ervoor dat de spreuk opgeheven wordt. Hoe? Dat moet je zelf gaan bekijken. 

Er zitten nog een aantal elementen in de film die anders zijn dan in het originele verhaal. Zo heeft Maleficent een kraai tot haar knecht betoverd en deze knecht kan veranderen in alles wat zij wenst. Dus niet Maleficent zelf verandert in een kraai of een draak, maar een knecht doet dat voor haar. Daarnaast zat ik vol verwachting te wachten op het moment dat de derde 'goede' elf haar spreuk alsnog uit kon spreken, maar dit gebeurde niet. In deze film hebben ze het zo gedaan dat Maleficent uit een vorm van mededogen haar eigen spreuk een twist geeft. 

Ik moet wel eerlijk zijn. Angelina Jolie draagt deze film. Ik ben altijd al fan geweest van Angelina, gezien haar ijzersterkte uitstraling. Ze speelt met haar ogen en gezichtsuitdrukking en dat vind ik heel bijzonder. Haar acteerprestaties liggen zeker in de lijn als die van Cate Blanchett bijvoorbeeld. Ik ben niet kapot van Elle Fanning als Aurora, maar ze heeft een engelachtige uitstraling. Wel ben ik fan van Sam Riley, die Diaval speelt, de knecht van Maleficent. Hij heeft een ontzettend sympathieke uitstraling. Van welke films ken ik hem toch nog meer? Hij speelt de hoofdrol in de film On The Road samen met Kristen Stewart en Garrett Hedlund.

Wat ik een erg leuk weetje vind is dat Angelina Jolie in haar outfit van Maleficent, kleine kinderen bang maakte op de set. Het was zelfs erg zo dat haar eigen dochtertje Vivienne Jolie-Pitt aangewezen werd om de kleine versie van Aurora te spelen, omdat zij het enige kind was die niet bang was voor haar moeder Angelina als Maleficent. 

De visuele effecten zijn erg mooi. Welke effect mij het meeste is bijgebleven zijn de groene vlammen als Maleficent haar magie toepast. Deze zijn zo goed gemaakt dat het net is alsof ik naar de Disney versie aan het kijken ben. Daarnaast denk ik niet dat een andere actrice de plek van Angelina in had kunnen nemen. De vorm van haar gezicht met haar grote, amandelvormige ogen en strakke gelaatstrekken doen mij gelijk denken aan de boze fee uit Disney's Sleeping Beauty. Erg goed gedaan.

Is het verhaal beter dan het originele Disney verhaal? Ik vind dat deze keuze niet makkelijk gemaakt kan worden. Ten eerste is Maleficent een speelfilm, geen tekenfilm. Daarnaast wordt in Maleficent de meeste nadruk gelegd op het levensverhaal van Maleficent en niet op het levensverhaal van Aurora, zoals dat wel het geval is in Disney's Sleeping Beauty.

TRAILER

The Hobbit - The Desolation of Smaug

161 minuten avontuur dat het eerste deel zeker heeft overtroffen. De special effects zijn overdonderend. Prachtige cast. Betekenis 'desolation': verwoesting.

Cast: Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage, Orlando Bloom, Manu Benett, Luke Evans

Director: Peter Jackson

Genre: Actie/avontuur

Duur: 161 min.

Peter Jackson, persoonlijk mijn held op het gebied van film. Ik kan geen genoeg krijgen van zijn stijl. Hoe deze stijl het beste te omschrijven? Ambititeus, speels, met een tikje humor. De film reeks die voor altijd mijn hart heeft veroverd is de Lord Of The Rings (LOTR) trilogie. Daarom keek ik ontzettend uit naar The Hobbit film reeks. 

Ik ben zo blij als een kind, positief bevooroordeeld, de bioscoop ingegaan bij het eerste en het tweede deel van The Hobbit. En... daarbij ook weer met een enorme smile naar buiten gekomen. Het moet gezegd, The Desolation Of Smaug vind ik nog stukken interessanter en mooier vormgegeven dan het eerste deel, An Unexpected Journey. Alsof Peter Jackson er weer even in moest komen. Het is natuurlijk niet een hele makkelijke opgave om één boek in drie films weer te geven, dat moet gezegd worden. Ambitieus, of is het uitmelken? Ik ga voor ambitieus. Van mij mag hij helemaal los gaan.

Wat mij het meest heeft geraakt is de draak Smaug. Met zijn onwijs donkere en diepe stem heeft hij mij gedurende de film gefascineerd. Zijn stem maakte mij rustig, maar ook nerveus. Als ik een voorbeeld van een reusachtige draak moet geven dan zou ik nu zeggen, Smaug. Prachtig gemaakt. Ik durf me bijna niet voor te stellen hoeveel tijd en geld daar is ingestoken. Dit moet erg veel geweest zijn. De overweldigend grote grot waar Smaug in verkeerd, bedolven in kilometers goud is ook erg groots weergegeven. Top!

Wat ik zo leuk vind in beide delen van The Hobbit is dat ze af en toe personages laten zien die in de LOTR trilogie voorkomen. Dit creëert verbinding tussen de twee filmreeksen. De volgorde klopt natuurlijk niet. Eigenlijk had Peter Jackson eerst The Hobbit moeten verfilmen en daarna pas The LOTR trilogie. Maar dat maakt voor mij niks uit. Peter Jackson heeft er voor gezorgd dat The Hobbit film reeks tot nu toe naadloos aansluit op de LOTR trilogie, door de stijl die hij heeft gehanteerd. The Hobbit is gemaakt in de oude vertrouwde setting. Prachtige landschappen en duistere sferen. Precies zoals wij gewend zijn. 

De cast past in het plaatje. De dwergenkoning Thorin is ontzettend goed gecast en ook Luke Evans die Bard speelt past goed in het rijtje, in vergelijking met Viggo Mortensen die Aragorn speelt in de LOTR trilogie. Evangeline Lilly die Tauriel speelt, heeft een Elfs uiterlijk en heeft vanzelfsprekend een mooi plekje gekregen in de cast. Ze doet me een beetje denken aan Liv Taylor die Arwen speelt in The LOTR.

Nog een leuk detail voor de fans van Spartacus: Manu Benett speelt de witte ork in The Hobbit, Azog. Manu Benett speelt de spierbundel Crixus in Spartacus. Je herkent hem niet echt meer terug qua uiterlijk in The Hobbit, maar de stem en de lichaamsverhoudingen zijn overduidelijk van Manu Benett. 

Dan nu de hoofdrolspeler Martin Freeman die Bilbo speelt. Wat een sympathieke acteur! Zijn acteerstijl is minder neurotisch, als ik dat mag zeggen, dan die van de acteur die Frodo speelt in The LOTR. (Elijah Wood)

Martin Freeman kennen we van de series Sherlock en The Office, Saving Santa en Love Actually. Hij speelt met een bepaalde bescheidenheid en intelligentie die telkens positief uitpakt. Hij belichaamt een hobbit, zoals die zou moeten zijn, erg goed. Vol moed en vastberadenheid het grote avontuur aangaan. 

Ook in dit deel van The Hobbit staan symbolen centraal. Bilbo wordt de eenzame berg ingestuurd om de 'Arkenstone' te vinden. Een juweel. Oftewel 'The Heart of the mountain'. Een bijna onmogelijke taak, gezien de bergen met goud waar Smaug in zwemt. 

Thorin: "That stone of all the treasure I name unto myself, and I will be avenged on anyone who finds it and withholds it." 

Voorafgaand moeten ze eerst de ingang zien te vinden van de berg. Na een hele klimtocht omhoog staan ze, met een zilveren sleutel, voor de ingang die in eerste instantie onzichtbaar is. Het raadsel moet worden opgelost: "Stand by the grey stone when the trush knocks and the setting sun with the last light of Durin's Day will shine upon the key-hole." 

Dit tweede deel van The Hobbit heeft mijn hart gestolen. Peter Jackson mag hem houden...

Inside Llewyn Davis

Cast: Oscar Isaac, Carey Mulligan, John Goodman
Regie: Joel en Ethan Coen
Genre: drama
Duur: 105 min.

"The most moving film the Coen brothers ever made". "The finest film we will see this year." Deze citaten zijn afkomstig van Amerikaanse dagbladen e.d. Inside Llewyn Davis heeft de Grand Prix gewonnen op het festival van Cannes. 

Wat verwachtte ik zelf eigenlijk van deze film? Ik kan het je niet precies vertellen. De film ligt in het genre Arthouse en dat is ook wel te merken. Gedurende de film vroeg ik mij af: "waar gaat dit precies heen?" Ik heb hier eigenlijk geen antwoord op gekregen. Het moraal van deze film mis ik, maar is dit wel zo erg? 
Het is alsof de kat centraal staat in dit verhaal. Oscar Isaac speelt Llewyn Davis, een man met een gitaar, die zijn weg probeert te vinden in de muziekindustrie met zijn folk muziek. Gedurende deze weg heeft hij eigenlijk geen vaste slaapplek. Hoe het ook went of keert, hij komt altijd weer terecht bij zijn ex-vriendin, gespeeld door Carey Mulligan. Ze hebben duidelijk een haat-liefde verhouding. Zij raakt ongewenst zwanger van hem, maar hij lijkt het erger te vinden dat de kat van een goede kennis is ontsnapt.

Joel en Ethan Coen ken ik vooral van de film No country for old men. Daarnaast heeft dit duo The big lebowski en True grit geregisseerd. No country for old men is persoonlijk één van mijn lievelingsfilms. Een geweldige film. Een thriller met een klein beetje horror. Ik miste de sensatie in Inside Llewyn Davis. Ik had er meer van verwacht. Ik herkende wel en aantal aspecten die op het regisseerwerk duiden van de Coen broers. 
Ten eerste de manier van filmen: er wordt de tijd genomen om de personages goed in beeld te krijgen en te houden. Hierdoor werd ik geïntrigeerd door de emoties en gezichtsuitdrukkingen die in beeld komen. Sommige scenes lijken daardoor net een stilleven. Erg mooi.
Wat nog meer? Ja, de 'cold hearted' elementen; geen genade. Ze zitten erin maar zijn toch minder sterk dan ik had verwacht. Veel gescheld en af en toe geweld, maar het loopt nooit echt uit de hand. de scène die me het meest is bijgebleven is het moment dat Llewyn doodmoe achter het stuur zit en een vos aanrijdt. Bloed op de bumper, het beestje dat zwaargewond weg strompelt en Llewyn die het beestje zo achterlaat.

De film begint met de eindscène. Tot op heden snap ik nog steeds niet wat de boodschap is van deze scène. Ben ik dan te kortzichtig? Misschien was het wel de bedoeling van de Coen broers om ons met een vraagteken achter te laten. Dat zou heel goed kunnen. Als dat het geval is dan zijn ze er in geslaagd en hebben we naar een week uit het leven van Llewyn Davis gekeken. Niks mis mee. 

Hoe zit het met de muziek in deze film? T Bone Burnett is de muzikant die een Grammy Award won voor zijn soundtrack voor de film O brother, where art Thou? Opnieuw heeft hij in samenwerkingsverband met de Coen broers muziek gemaakt voor Inside Llewyn Davis. Ik moet zeggen, de muziek trok me wel in deze film. Catchy en melodieus. Er komt een cd uit van deze muziek. Ik heb er al even naar gekeken en geluisterd en ik vind hem zeker de moeite waard. Verschillende artiesten hebben meegewerkt aan dit album, zoals Justin Timberlake, Stark Sands, Adam Driver en Marcus Mumford. Ik heb onderaan deze review een link naar de website gezet waar je het album kunt beluisteren. 

Er valt niks aan te merken op het acteerwerk van de cast. Oscar Isaac speelt geweldig, net als Carey Mulligan. Met haar droopy ogen weet ze je aandacht te vangen. Als je naar deze film gaat om Justin Timberlake te bewonderen dan zeg ik; daarvoor moet je hier niet naar gaan kijken. Hij komt weinig in beeld en als hij in een scène langs komt, komt hij heel anders voor de dag dan je gewend bent. Dit vind ik wel erg leuk. We zien Justin als een muzikant gekleed in stoffige outfits. De glamour is ver te zoeken. Dus geen clichés en dat vind ik top. 
Ik denk dat ik deze film even moest laten bezinken. Het is niet een geval van: je houdt er van of je haat het, nee, ik denk dat de film voor iedereen wel memorabel kan zijn. Als je maar met een open instelling deze film gaat bekijken. 

Link naar de website van deze film

La vie d'Adèle

Cast: Léa Seydoux, Adèle Exarchopoulos, Salim Kechiouche

Regie: Abdellatif Kechiche         

Genre: drama/romantiek

Duur: 179 min.

Deze Franse film heeft dit jaar de Gouden Palm gewonnen op het Cannes filmfestival. Helemaal niet gek, want wat een prachtfilm! Ik heb toch wel de volle drie uur lang ademloos zitten kijken. Als ik heel eerlijk ben kan er best wel wat van die drie uur af, want sommige scènes vond ik net te langdradig. Het was niet storend; ik heb me namelijk geen moment verveeld. 

Het verhaal is gebaseerd op het autobiografische graphic novel van striptekenaar Julie Maroh en vertelt de liefdesgeschiedenis van Emma die studeert aan de kunstacademie, gespeeld door Léa Seydoux. Adèle, gespeeld door Adèle Exarchopoulos, zit nog op de middelbare school als ze Emma ontmoet. Adèle zit midden in de puberteit en is haar seksualiteit aan het ontdekken. Ze heeft sterk het gevoel dat er iets mist als ze met een jongen vrijt. Ze waagt het erop en bezoekt op een gegeven moment een bar voor lesbiennes. Daar ontmoet ze Emma, zij wordt haar eerste grote liefde.

Er is veel ophef over de zeer lange seksscènes en één van de hoofdrolspeelsters zou hebben geklaagd over de aanpak van de regisseur, want deze zou onbeschoft gedrag hebben vertoond. De regisseur daarentegen vindt de ophef misplaatst en zegt dat er nu eenmaal een prijs betaald moet worden, wil je een Gouden Palm winnen. Ik weet natuurlijk helemaal niet wat er gebeurd is op de set, maar ik vind het wat hebben wat hij zegt. Adèle heeft bijvoorbeeld aangegeven dat ze het juist fijn vond dat hij haar pushte het beste uit haarzelf te halen als actrice. 

Het verhaal draait helemaal niet alleen maar om seks tussen twee vrouwen. Helemaal niet. Het verhaal omvat verschillende thema’s die stuk voor stuk uit het leven gegrepen zijn. 
De film is zo gemaakt dat Adèle je meeneemt gedurende een periode van, pakweg, vijf jaar uit haar leven. Ze verlaat de middelbare school en wordt onderwijsassistente op de basisschool. Ze woont samen met Emma en Emma is een kunstenares die ontzettend gepassioneerd is over haar eigen werk. Dit gaat voor een tijdje goed totdat ze uit elkaar gaan. 

Het vinden van je eigen weg, het streven naar geluk, je dromen en passies uit laten komen, op zoek naar liefde, liefdesverdriet, peer pressure, de passie voor eten. Dit zijn allemaal dingen die voorbij komen in de film en er zijn dan ook genoeg momenten waarbij ik mezelf herkende in bepaalde dingen. Dit maakt de film zo mooi. Het omvat het leven en alles wat erbij hoort.

De emoties die beide actrices laten zien zijn fenomenaal. Alle facetten worden met overgave gespeeld. Je ziet de wanhoop, de pijn en het geluk. Als Adèle huilt dan huilt ze krokodillentranen, compleet met echte snottebellen. Zelf ben ik niet zo'n van van snottebellen. Ik vermijd ze liever. Ik zei ook op een gegeven moment tegen het doek: 'Geef haar gewoon een tissue!' Ik kon het gewoon niet meer aanzien. Zo goed was het dus.

Captain Phillips

Cast: Tom Hanks, Barkhad Abdi, Max Martini
Regie: Paul Greengrass
Genre: Actie/thriller
Duur: 134 min.

Het is een tijd geleden dat ik tijdens een film continu op het puntje van m'n stoel heb gezeten. Captain Phillips is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van kapitein Phillips die op zee in een stressvolle situatie belandt. Deze rol wordt gespeeld door Tom Hanks, die weer een geweldige prestatie neerzet. De kwaliteit van zijn acteerspel deze film doet me gelijk denken aan zijn rol in Cast Away. 

De stressvolle situatie ontstaat wanneer een groepje Somalische piraten het schip overvallen. In een interview met Tom Hanks las ik dat hij pas in het echt kennis had gemaakt met de Somalische acteurs op het moment dat ze de scène schoten waarin hij als Phillips voor het eerst oog in oog komt te staan met deze piraten.Tom Hanks had ze dus nog helemaal niet gezien en kon zich daarom ook niet voorbereiden. Ik begrijp dus nu waarom de acteerprestaties van beide partijen zo ongelofelijk sterk zijn.

Je voelt de spanning, de angst en de wanhoop die gepaard gaan bij een kaping. De regisseur Paul Greengrass is ook de regisseur van The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum. It all makes sense! De puzzelstukjes vallen op z'n plek. Deze man heeft de juiste vaardigheden om spanning in een film te creëren én vast te houden! Klasse. 
De acteur Barkhad Abdi die de aanvoerder van het groepje speelt is helemaal geen acteur van beroep. Dit geldt ook voor de andere drie Somalische mannen. Barkhad werkte als taxichaffeur in Minneapolis toen hij gecast werd voor deze film. Ik moet zeggen, petje af hoor, voor deze prestatie. Ik vind dat hij geweldig speelt.

Wat ik ook erg mooi vind is dat ook de achtergrond van de piraten besproken wordt gedurende de film. Je moet begrijpen, deze Somalische mannen zijn eigenlijk een groepje vissers die een extraatje verdienen door dit soort kapingen uit te voeren. Ze hebben vaak nog vele bazen boven zich die heel veel van ze verwachten. Hun eigen levens staan dus wel degelijk op het spel. Hier heeft kapitein Phillips tot op een zekere hoogte dan ook begrip voor. Laat ik het zo zeggen, ze begrijpen elkaar. Ik weet niet precies hoe de kapitein in het echt is en hoe hij toen heeft gehandeld, maar dat laten we gewoon terzijde. Kortom, een film die je zeker gezien moet hebben als je van thrillers houdt!

Thor: The dark world

Cast: Chris Hemsworth, Tom Hiddleston, Nathalie Portman, Anthony Hopkins
Regie: Alan Taylor
Genre: Actie/avontuur

Thor: The dark world is uiteraard het vervolg op Thor. Ik wil het eerst over de regie hebben. Thor is geregisseerd door twee personen. De eerste is Josh Wedon. Deze meneer heeft The Avengers geregisseerd. Daarnaast ligt de regie in handen van Kenneth Branagh, die meer bezig is op het gebied van theatermaken. Alan Taylor, de regisseur van de tweede Thor, heeft onder andere The Sopranos, Rome, Game of Thrones en Terminator geregisseerd. Als ik dit van te voren zou hebben opgemerkt dan had ik hoge verwachtingen gehad aangezien ik een enorme fan ben van de serie The Sopranos en Rome. Maar... nee, ik vond de tweede Thor tegenvallen. Waarom? Ik vond hem simpelweg niet zo indrukwekkend. 

Dit keer zijn het duistere elfen, die Asgard lastigvallen. Deze zijn best creepy gemaakt, dat moet ik toegeven, alleen de hoofd bad ass, Malakith, is verre van indrukwekkend. Hij is een slechterik, maar geen memorabele. Ik vindt hem niet echt iets toevoegen aan het verhaal. Het is net alsof ze even snel deze personage hebben bedacht zodat er tenminste een baas der slechteriken is. 
Het verhaal van Loki gaat verder. Loki wordt aan het eind van de eerste Thor gevangen genomen door zijn eigen vader, omwille van zijn slechte daden. Hij wilde de macht grijpen over Asgard door zijn vader met geweld van de troon afstoten. In het vervolg lijkt het alsof hij spijt heeft van zijn daden, maar niets is wat het lijkt. Zo eindigt het ook. Een echte cliffhanger, wat me wel weer nieuwsgierig doet maken naar het vervolg. 

De eerste Thor had veel meer aspecten die de film spannender en boeiender maakte om naar te kijken. Die film was dan ook veel serieuzer. Wat ik zo jammer vindt is dat de humor in de tweede film bijna het onderbroekenlol-gehalte heeft waardoor de kwaliteit van het verhaal zakt. Nathalie Portman als Jane is nog meer als een naïef, bijna wanhopig meisje neergezet, wat ik ook erg jammer vindt. Ik had het gevoel dat er minder gebeurde in de tweede Thor dan in de eerste. Het was gewoon van alles wat minder. Minder boeiende actie, minder diepgang, waardoor minder indrukwekkend. De grafische aspecten zijn wel weer op en top. Daar valt niets op aan te merken. 
Het komt er op neer dat de nieuwe Thor voor mij meer tijdverdrijf was dan dat ik gedurende de film echt meegenomen werd in het verhaal. 

+ de grafische aspecten
+ cliffhanger
- de humor
- weinig diepgang
- laat geen grote indruk achter

Insidious chapter 2

Cast: Patrick Wilson, Rose Byrne, Lin Shaye, Barbara Hershey, Steve Coulter
Regie: James Wan
Genre: horror

Horrorfilms zijn op te splitsen in verschillende subgenres. Insidious is duidelijk een spookverhaal. Een spookverhaal kenmerkt zich door personages die lastiggevallen worden door bovennatuurlijke entiteiten. Dit is dus een ander soort horrorfilm dan bijvoorbeeld The Exorcist of The Omen. Deze films vallen onder het subgenre reli-horror waarbij het verhaal gebaseerd is op religieuze geloofsovertuigingen. De regisseur is James Wan, deze heeft al een grote reeks horrorfilms op zijn naam staan. Denk aan, Saw, Dead Silence en The Conjuring.

Insidous chapter 2 is een vervolg op de eerste film, Insidious. Dezelfde familie, dezelfde entiteiten, of toch niet? De films zijn dan ook eigenlijk niet los van elkaar te zien. Er zijn momenten met een terugblik naar deel 1, maar als je die niet gezien hebt blijft veel je onduidelijk. Deel 1 eindigt met een scène die neigt naar een cliffhanger. Er wordt hier dan ook op voortgeborduurd in deel 2. 

Het verhaal wordt verder uitgewerkt en hier is een knap puzzelwerkje van gemaakt. Je bent gedurende de film actief aan het nadenken hoe alles nou op z'n plek zal vallen. Het wordt goed uitgelegd zonder dat het langdradig wordt. 
Er zitten zeker schrikmomenten in maar je bent niet constant bezig met: 'Goh, uit welk hoekje zal die creep nu weer tevoorschijn komen?!'. Nee, er zit echt een goed verhaal in en is daarom boeiend om te kijken. De enge momenten in de film zijn bescheiden en subtiel vormgegeven en dus niet overdreven aangedikt, waardoor de film klasse heeft en met een hoge kwaliteit kan worden aangeschreven. De muziek draagt ook zeker bij aan de beklemmende sfeer. Met deze elementen onderscheid Insidous chapter 2 zich van de meeste horrorfilms in het genre spookverhalen.

Beklemmend is het acteerwerk van Patrick Wilson, die wederom het hoofd van de familie Lambert speelt. In deel 1 vond ik hem al geweldig spelen, maar in chapter 2 is hij fenomenaal. Het lichaam van Josh Lambert sterft, om bepaalde redenen, steeds verder af. De dood is in zijn ogen te zien en dit is niet door de computer gedaan, nee Wilson speelt dat hij dood is van binnen en dit komt erg geloofwaardig over. Hoe knap is dat? Dit levert angstaanjagende en beklemmende momenten op. Deze acteur draagt dan ook een groot deel van de film. Insidous en Insidous chapter 2 vormen een eenheid en horen in het rijtje van de beste horrorfilms die ik ooit heb gezien. 

+ Patrick Wilson als Josh Lambert
+ Subtiliteit van de enge elementen
+ De opbouw en de rode draad, er is en mooi puzzelstuk van gemaakt
- Er zit ook wat humor in de film, deze kan storend werken

What Maisie Knew

Cast: Julianne Moore, Steve Coogan, Joanna Vanderham, Alexander Skarsgard, Onata Aprile
Regie: Scott McGehee
Genre: Drama

De voornaamste reden dat ik naar deze film ben gegaan? Zelf ben ik een kind van gescheiden ouders. Net als Maisie, prachtig gespeeld door de kleine Onata Aprile. Maisie raakt gevangen in een heen en weer gesleep van ouder naar ouder en van oppas naar oppas. Moore speelt de moeder van Maisie. Ze is een rockster in vergane glorie en probeert deze weer op te frissen. Coogan speelt de vader en is zich wel degelijk bewust van de schade die hij en zijn vrouw aanbrengen in het thuisfront, maar weet er niet goed mee overweg. Hij vlucht in zijn werk en is constant op pad, net als de moeder, die op een grote tour gaat. Er komen twee oppassers in beeld, en deze voelen gaandeweg steeds meer sympathie voor Maisie, maar ook voor elkaar. 

Ik vond het een ontroerende film en slim in elkaar gezet ook. Laten we eerlijk zijn, je kunt dit verhaal op honderden manieren verfilmen. Deze film is geheel neergezet door de ogen van Maisie, wat helemaal geen slechte keuze is geweest. Aprile speelt geweldig, met intelligentie en charme en dat al voor die leeftijd. 
De film is opbouwend. Het gaat redelijk vlot, maar er wordt genoeg tijd genomen om het verhaal tastbaar te maken. Het verhaal zelf is redelijk cliché, maar dit maakt helemaal niks uit want dit keer beleef je het door de ogen van het kind. 
Maisie probeert, ondanks de narigheid, er het beste van te maken, en dit is wat mij het meest heeft ontroerd. Ze belandt een dilemma, haar ouders praten achter elkaars rug om via Maisie, en zij heeft het gevoel dat ze continu partij moet kiezen. 
Het is een fenomeen dat alom bekent zal zijn bij kinderen van gescheiden ouders, maar het blijft een gevoelig onderwerp. Af zitten een aantal elementen in de film die zouden kunnen storen en onhandig overkomen. Uit wraak naar je ex-partner, maar trouwen met de oppas?

De eindscène mag er wezen want deze is zo ontzettend mooi. Ik heb zeker een traantje gelaten.

+ Acteerwerk van de kleine Onata Aprile
+ Opbouw in de film
+ Manier van filmen
- Af en toe wendingen in de film die ongeloofwaardig zijn

TRAILER

Gravity

Cast: George Clooney, Sandra Bullock, Ed Harris

Regie: Alfonso Cuarón

Genre: Sci-Fi, thriller

Wat een film! Ik was van te voren een beetje sceptisch, hoe gaan ze die 90 minuten vullen met een verhaal in de ruimte? De trailer van deze film is daarom heel goed in elkaar gezet, want deze heeft niks verraden over hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Oké, je ziet dat het station waar ze aan het werk zijn geraakt wordt door puin maar verder laten ze niks los. Top! Als je iets meer wilt weten dan heb ik onderaan deze review een link gezet naar een stukje uit de film.

Gravity is de perfecte naam voor deze film, want ja in de ruimte is er geen zwaartekracht. Het technische aspect van deze film is zo ontzettend goed, het was net alsof ik me zelf ook in de ruimte bevond en mee aan het zweven was. Het was net een attractie waar geen eind aan kwam.

Malavita

Cast: Robert DeNiro, Michelle Pfeiffer, Tommy Lee Jones, Dianna Agron, John D'Leo

Regie: Luc Besson

Genre: Drama, komedie

DeNiro speelt Giovanni Manzoni, hoofd van een beruchte maffiaclan. Met zijn vrouw en twee kinderen is hij voortdurend op de vlucht want hij heeft zijn clan op een gegeven moment verraden. Hij duikt onder in een dorp, of gat zoals hij het noemt, in  Normandië en probeert daar het gewone leven weer op te pakken. Dit heeft alle gevolgen van dien want ja, old habits die hard...

Giovanni is een 'killer dad' en dit komt luid en duidelijk naar voren in de film. Een slager vermoorden omdat die verrot vlees levert? Geen probleem, die stoppen we onder de grond in de achtertuin. Twaalf botbreuken toebrengen aan een loodgieter die te veel geld vraagt? Zo gedaan. 

Gedurende de film krijg je een aantal flashbacks te zien van de personages uit de film. Zo kom je te weten hoe het leven van dit gezin er vroeger uit zag.

2 Guns

Genre: Actie
Cast: Denzel Washington, Mark Wahlberg, Paula Patton 
Director: Baltasar Kormakur

Washington speelt Bobby Trench, een agent bij de DEA. Wahlberg speelt Marcus Stigman, werkend voor de inlichtingendienst van de marine. Beide zijn op dezelfde case gezet en weten niet van elkaar dat ze undercover zijn. De zaak betreft een Mexicaanse drugskartel die miljoenen dollars in bezit zou hebben. Aan deze twee agenten de taak om het gespuis te infiltreren. Op het moment dat ze aan hun lot overgelaten worden moeten ze elkaar op z'n minst zien te vertrouwen, want dat is toch wel een punt dat niet helemaal lekker zit tussen de twee. 

Deze film hoort bij het type buddyfilms. Kenmerkend hiervan is de chemie tussen de hoofdrolspelers. Chemie is er dan ook zeker tussen Denzel en Mark. Het is duidelijk dat ze lol hebben in het acteerspel en dit slaat gelijk op het publiek dat de film bekijkt. Het humorgehalte is dan misschien niet het hoogst haalbare, maar zeker wel vermakelijk. 

Blue Jasmine

Cast: Cate Blanchett, Alec Baldwin

Director: Woody Allen

Eén van mijn favoriete actrices is Cate Blanchett. Ze speelt niet. Ze ís het personage. Dat vind ik zo mooi aan haar acteerstijl. Je kan niet anders dan meeleven want ze zet elk karakter zo ontzettend geloofwaardig neer. Je zou haar kunnen vergelijken met de ook zo veelzijdige Meryl Streep.

In deze film speelt Blanchett een vrouw die gescheiden raakt van een zakenman die speelt met geld. Een man die constant vreemd gaat met andere vrouwen. Van secretaresses tot nannies. Ze wordt verwend met dure juwelen en kijkt de andere kant op als het om de financiën gaat. Als de regelmaat in haar leven plotseling verdwijnt grijpt ze naar de pillen en de drank. Toch blijft ze geloven in haar idealen en heeft ze geen probleem met het uiten van haar mening.